Altijd hetero geweest, tot zij verscheen

Soms gebeurt er iets kleins dat onverwacht veel losmaakt. Dit is het verhaal van Eva, waarin een ontmoeting veel losmaakt en wellicht het begin is van iets wat ze niet verwachtte.

De poster in de bibliotheek

Eva slenterde wat door de boekwinkel en keek naar de nieuwe titels op tafel. Ze had altijd veel van lezen gehouden. Toen ze richting de tijdschriften liep, viel haar oog op een pilaar vol met posters en visitekaartjes. Eén ervan trok haar aandacht.

Er hing een poster met grote letters:

Schrijven vanuit gevoel
een avond om woorden te laten spreken
Begeleid door Luna
Elke vrijdag, 19:00 – 21:00
Aanmelden of informatie bij de balie

Ze bleef even staan. Hmmm… iets in haar zei dat ze moest gaan. Nieuwe mensen leren kennen en haar hobby uitbreiden. Ook misschien omdat ze al een tijdje over haar gevoelens wilde schrijven, maar niet zo goed wist hoe te beginnen. Ze hoopte dat woorden haar konden helpen om een stapje verder te komen in haar leven.

Ze liep naar de balie, pakte een pen en schreef haar naam op het aanmeldingsformulier.

De eerste ontmoeting

Een week later zat ze aan een grote houten tafel in een soort klaslokaal. De vrouw die de avond leidde, heette Luna. Ze liep op hoge hakken en droeg een spijkerbroek die precies om haar benen sloot. Haar haren zaten wat opgestoken en haar bruine ogen straalden. Toch had ze iets kalms, iets wat meteen opviel bij de eerste ontmoeting.

Ze sprak rustig en legde helder uit wat je tijdens de cursus kon verwachten. Ze keek mensen aan terwijl ze sprak. Tijdens de lessen sprak ze vanuit gevoel en passie, en haar hele lichaam bewoog mee. Haar blouse hing half open en haar borsten tekenden zich er subtiel onder af. Haar parfum rook zacht en warm, en iets aan haar hele aanwezigheid intrigeerde Eva. Haar tanden waren mooi wit en terwijl ze iets uitlegde, beet ze soms even op haar onderlip. Eva was helemaal in haar ban.

Toen Luna haar kant op keek, leek de tijd even stil te staan. Het viel de andere cursisten op dat er een moment van diepe aandacht was. Heel klein, maar duidelijk voelbaar. Alsof er een vonkje oversprong dat iedereen herkende. Eén van de cursisten grapte: “Hier bloeit iets, maar kunnen we even doorgaan?” Luna glimlachte, richtte zich weer op de les en gaf aan het einde van de avond de opdracht om thuis één gedicht te schrijven en en te oefenen met wat ze die avond hadden geleerd.

Het gedicht

Na afloop van de les bleef Eva even staan. Ze wilde iets zeggen, maar wist niet wat. Luna glimlachte en vroeg: “Zijn er nog vragen, of is het duidelijk wat je nu moet doen, Eva?”
Eva schudde nee, bedankte haar en zei zacht: “Tot volgende week.” Toen liep ze het lokaal uit.

Thuis begon Eva aan haar gedicht. Ze besloot het voor Luna te schrijven, over woorden en de storm, en hoe woorden soms te groot zijn voor gevoel. In een mum van tijd had ze het af. Ze las het nog een keer, voelde haar hart sneller kloppen en stuurde het toen toch maar op.

Daarna kleedde ze zich uit en liet zich op bed vallen. In haar hoofd bleef het beeld hangen van Luna’s blik, die ene seconde waarin ze haar strak had aangekeken. Ze sloot haar ogen en zakte langzaam weg in een diepe slaap.

De wekker ging vroeg. Eva moest naar haar werk, de zaak openen zoals elke ochtend. Diezelfde dag kreeg ze een berichtje van Luna:
Je woorden raakten me. Dank je wel. Ga zo door!

Het deed veel met Eva. Er begon iets te borrelen, een verlangen naar een dieper contact met Luna. Wie was die vrouw toch, die zomaar iets in haar losmaakte?

Losgekomen herinneringen

Na de eerste paar schrijfavonden bleef Eva lang nadenken. De gesprekken, de blik van Luna, het gevoel dat er iets onverwachts geraakt was, het liet haar niet los. Terwijl ze thuis zat, kwamen herinneringen uit een ver verleden naar boven, momenten die ze nooit helemaal had kunnen plaatsen. Ervaringen uit haar tienertijd met een meisje, waarbij ook veel gevoel speelde. Ze had lang gedacht dat het gewoon een fase van experimenteren was en dat ze wel volledig hetero was geworden.

Er ontstond een innerlijke strijd, een rollercoaster van emoties die ze moeilijk kon bevatten. Ze merkte hoe sommige herinneringen een tinteling van nieuwsgierigheid en opwinding gaven, hoe ze zich afvroeg wat dit betekende. Voor het eerst begon ze te beseffen dat ze niet alleen op mannen kon vallen, maar dat er een kant van haar was die zich ook tot vrouwen aangetrokken kon voelen. Het idee dat ze biseksueel kon zijn, voelde zowel verwarrend als bevrijdend.

Ze wist dat ze dit moest onderzoeken, langzaam, op haar eigen tempo. De ontmoeting met Luna had iets losgemaakt wat ze niet kon negeren. Het was het begin van een reis naar zichzelf, naar een stukje van haar eigen identiteit dat ze nog niet eerder had durven ontdekken.

Kort contact

In de weken na de eerste schrijfavonden leek er even een opening te zijn. Luna stuurde af en toe berichtjes via de app, met een hartje of een vrolijk berichtje erbij. Eva voelde zich blij en een beetje zenuwachtig tegelijk. Ze stuurde terug, voorzichtig, en het leek alsof er even een leuk contact ontstond. Ze wisselden kleine berichtjes, praatten over de cursus, over gedichten en soms over alledaagse dingen. Voor Eva voelde het alsof er een klein vonkje oplaaide, een verbinding die ze niet had verwacht.

Toch bleef het contact vluchtig en soms onzeker. Niet altijd stuurde Luna terug, en Eva merkte dat ze zelf voorzichtig probeerde niet te veel te pushen. Het voelde in eerste instantie fijn, maar tegelijkertijd voelde ze dat ze niet helemaal wist waar ze aan toe was.

Afstand

Maar daarna veranderde het. Berichtjes bleven uit, de toon werd afstandelijker. Luna leek zich langzaam terug te trekken. Eva probeerde voorzichtig nog contact te maken, zonder druk, alleen vanuit oprechtheid en interesse. Ze schreef een klein berichtje naar Luna: Hoi Luna, het lijkt me leuk om een keertje samen iets te gaan drinken. Dat is alles. Groetjes Eva. Daarna bleef het stil. Tijdens de cursus had Luna geen aandacht voor haar. Ze ontweek de blikken van Eva en tijdens de laatste les groette ze iedereen, behalve Eva.

Het deed heel veel pijn. Duizenden gedachten gingen door haar heen. Wat had ze verkeerd gezegd? Niet omdat ze iets kwijt was, maar omdat ze het niet begreep. Hoe iets wat zo echt voelde ineens een illusie kon zijn. Ze piekerde, twijfelde aan zichzelf, en het liet haar maar niet los.

Toeval

Een paar weken later werkte ze in een koffiehuis bij haar om de hoek. Ze schonk koffie, maakte tafels schoon. En toen kwam Luna binnen. Ze ging aan een tafeltje zitten, bestelde koffie en keek naar buiten. Alsof ze Eva niet zag. Maar Eva zag haar wél.

Vanaf toen gebeurde het vaker. Luna kwam nu en dan binnen. Zat stil, dronk haar koffie, keek even op, en vertrok weer.

Het onverwachte moment

De tijd ging verder. Een jaar verstreek. Het koffiehuis veranderde een beetje, mensen kwamen en gingen. Eva dacht nog zelden aan haar. Tot die ene middag. Ze was bezig de stoelen buiten te zetten toen ze een stem hoorde. Zacht, herkenbaar.

“Is deze nog vrij?”

Ze keek op. En daar stond Luna. Haar grote bruine ogen drongen weer diep in Eva’s ziel en ze glimlachte verlegen. Even wist Eva niet wat ze moest zeggen. Ze knikte en wees een tafeltje aan. Luna ging zitten. Ze keek haar aan, alsof ze woorden zocht die er nog niet waren. Toen vroeg Luna: “Hoe gaat het met je?”

Eva keek haar aan en voelde dat dit een moment was om te beslissen. Ze had het tenslotte best lang moeilijk gehad vanwege Luna. Eva glimlachte, antwoordde vluchtig en liep verder. Luna keek haar na. Eva zag dat het haar moeilijk viel met Eva’s afstandelijkheid.

“Wie is dat, Eva?” Ze voelde een hand op haar schouder. Het was Resa, haar collega van het koffiehuis. Ze keek Eva aan en gaf haar een bemoedigend schouderklopje, net op het moment dat Luna omkeek. Luna stond op, legde geld op tafel en vertrok.

Diezelfde avond zat Eva op de bank, nadenkend over wat er die middag was voorgevallen. Haar gedachten dwaalden af naar Luna. Wat deed ze ineens op de zaak en waarom keek ze zo naar me? Met een zucht liep Eva naar de keuken, trok de koelkast open, pakte een fles wijn, trok de dop eraf en gooide hem in de prullenbak. Ze nam een paar goede slokken.

Toen hoorde ze het geluid dat er een mailtje binnenkwam. Het was van Luna…
“lieve Eva…”