Mediums met een prijskaartje

Soms zoek je iets wat je met je ogen niet kunt zien. In zo’n zoektocht komen mensen vaak uit bij mediums met een prijskaartje. Zij zeggen te kunnen luisteren naar wat je zelf niet kunt horen. Een boodschap, een gids, een overleden dierbare.

Het is begrijpelijk. Zeker als het verdriet groot is, of de vragen blijven komen. Dan wil je zo graag iets voelen wat verder gaat dan dit aardse bestaan. Een teken, een stem, een geruststelling. En dan hoop je dat degene tegenover je echt verbonden is. Echt luistert naar je. Dat je niet alleen maar hoort wat je wilt horen, maar dat degene de ultieme boodschap voor jou heeft vanuit de spirituele wereld.

Steeds hetzelfde verhaal

Wat me raakt, is hoe vaak er geld wordt gevraagd in die wereld. Niet zomaar een bijdrage of iets symbolisch, maar bedragen waarvan je echt schrikt. Sessies, cursussen, rituelen. En dat allemaal ‘vanuit de bron’.

Terwijl die financiële kant zo nadrukkelijk aanwezig is, valt me ook iets anders op. Het is alsof er een vast script rondgaat, waarbij steeds dezelfde zinnen opnieuw klinken. Net iets anders geformuleerd, maar altijd in dezelfde richting. Alsof ze eerder uit een eigen bron lijken te komen, uit de persoon zelf, met telkens een andere woordencombinatie.

“Je bent een lichtwerker.”
“Je ziel heeft deze les gekozen.”
“Laat los wat niet meer dient.”
“Ze zijn trots op je in het hiernamaals.”
“Je hebt een oude ziel.”
“Je bent sterker dan je denkt.”

Het zijn enkele voorbeelden van zinnen die vaak worden gebruikt, maar die we allemaal kennen. Want iedereen heeft wel iets meegemaakt. Een relatie die spaak liep. Een jeugdtrauma. Een verlies. Een geluksmoment dat voorbijging. Het zijn de grote lijnen van het mens zijn. En juist daardoor voelt het zo herkenbaar.

Soms zijn het woorden die troost geven, en dat begrijp ik. Maar hoe weet je of dit echt een persoonlijke boodschap is, of gewoon een goedbedoelde herhaling uit het collectieve geheugen? Het collectieve geheugen is de verzameling ervaringen en verhalen die mensen door de eeuwen heen met elkaar delen, wat soms helaas wordt verward met de bron, waardoor jij ook verward kunt raken en gaat geloven in het medium in plaats van in jezelf.

Als ego zich met de hemel bemoeit

Soms zie ik mensen die zichzelf als kanaal presenteren, maar ondertussen vol zitten met verwachtingen. Ze vragen om volgers, om cadeaus, om erkenning. Ze sturen mensen aan alsof zij het weten, alsof hun woord de ultieme waarheid is. En dan zeggen ze dat het “door hen heen” kwam. Vanuit de bron.

Maar de bron die ik ken vraagt niet en roept je niet op om cadeaus te sturen. Wat hierin gevaarlijk is, is dat zulke mensen ongemerkt tussen jou en de werkelijke bron gaan staan. Jij denkt dat je hen nodig hebt om bij jouw eigen waarheid te komen. En zonder dat je het doorhebt, geef je hen macht. Over je vragen, je richting, je keuzes en zelfs over je gevoelens. Terwijl echte verbinding met de bron juist iets intiems is. Iets van binnenuit. Niet via een omweg. Niet via iemand die zegt het beter te weten. En zeker niet via iemand die jou afhankelijk maakt van zíjn of haar woorden.

Wanneer je iemand tussen jou en jouw innerlijke kompas plaatst, raak je de bedding kwijt. De stilte. Je eigen weten. En dan voelt het misschien alsof je dichterbij komt, maar eigenlijk raak je steeds verder van jezelf vandaan.

Liefde heeft geen prijs

De bron zoals ik die ken, vraagt nooit iets. Geen geld, geen applaus, geen loyaliteit. Ze is er gewoon. Altijd. Onvoorwaardelijk. En dat maakt haar juist zo prettig.

Als iemand beweert namens de bron te spreken, maar je eerst vraagt om te betalen, dan mag je je afvragen: welke bron is dit eigenlijk? Een goddelijke bron van liefde, of de reflectie van een verdienmodel? Natuurlijk zeggen mediums met een prijskaartje vaak: ja, maar ik moet ook leven. Maar wie staat er op dat moment echt centraal: jij, of het financieel gewin van het medium?

Jij bent je eigen medium

Ik geloof dat ieder mens verbonden is. Met iets groters, iets onnoembaars, iets liefs. Je hoeft daar niemand voor in te huren. Je hoeft geen dure sessies te boeken bij mediums met een prijskaartje om de stem van je hart of je bestemming te horen. Geen gouden kaart te kopen om contact te maken met de hemel.

De bron van een ander hoeft niet jouw bron te zijn. En soms is het goed om gewoon even stil te worden. Niet meteen afstemmen op wat iemand anders je te vertellen heeft, maar even te luisteren naar je eigen stem. Naar wat stilletjes leeft in jou.

Laat de zielen die zijn heengegaan hun rust vinden, opdat ook zij kunnen helen en verder kunnen reizen in hun eigen licht. Gun hen de ruimte om te zijn waar ze nu zijn, los van onze verlangens, vrij van ons gemis. En terwijl je hen vrijlaat in liefde, nodig jezelf dan eens uit om werkelijk stil te staan bij je eigen gevoelens. Gun ook jezelf die rust. Die ruimte om te helen op jouw eigen tempo. Met alles wat er nog is.

Om je te ondersteunen op jouw eigen pad, deel ik hieronder nog een paar handige tips:

• Luister naar jezelf en voel wat er in je leeft.
• Zoek mensen die naar je luisteren, zoals een vriend, familielid of therapeut.
• Schrijf je gedachten en gevoelens op om meer helderheid te krijgen.
• Geef jezelf toestemming om te rouwen en te helen; moeilijke emoties horen erbij.
• Neem kleine rustmomenten, bijvoorbeeld in de natuur.
• Wees voorzichtig met spirituele gidsen die je hun woord proberen te verkopen.
• Vertrouw op je eigen innerlijke kompas; jij bent zelf de poort naar jouw waarheid.
• Vertrouw erop dat herinneringen en liefde blijven, ook zonder dat je iets ‘hoort’ of ‘ziet’.
• Richt je op het vinden van innerlijke rust en balans in het hier en nu.
• Blijf jezelf ontwikkelen door te lezen en te leren; kennis kan je helpen om je beter te voelen.

Wees zuinig op jezelf

Wees maar voorzichtig met je geld. Het leven is al kostbaar genoeg, en je kunt het beter gebruiken voor jezelf en de wereld om je heen. Wil je toch hulp bij het zoeken? Vraag dan eens hulp aan je huisarts, want ook dat is uiteindelijk een van de wegen die bij de bron horen.